Wychował się we wschodniej części Buffalo, w ściśle zamkniętym środowisku etnicznie polskiej klasy robotniczej. Cała jego rodzina mieszkała 8 domów od rogu ulic Clarka i Kenta, który jako dzieci John i jego 4 starsze siostry (Phyllis, Fran, Glad, Kate) nazywali "Superman Corner". Okolicę, w której spędził dzieciństwo, John wspomina jako "bar i kościół na każdym rogu". J.R: "Nie wstydzę się tego. To są moje korzenie. Ale nie chciałbym musieć tam wracać". Po latach, wraz z nabraniem dystansu do miejsca, w którym wyrósł, John opisał je w piosence "Broadway". To pierwszy raz, gdy zdecydował się otwarcie zaadresować utwór do świata, z którego pochodzi. J.R.: "Było dobrze wreszcie to powiedzieć. Bo to była okolica pełna popieprzonych ludzi o wąskich umysłach, którzy nie byli w stanie dostrzec lasu, bo przeszkadzały im drzewa. Każda rodzina miała pięcioro lub sześcioro dzieci i alkoholika w domu. I każdy z nich upijał się w sobotni wieczór, a w niedzielny poranek szedł do kościoła. Kiedy byłem dzieciakiem mój ojciec zwykł był zabierać mnie ze sobą do baru, sadzać na barowym stołku i kupować mi torebkę chipsów ziemniaczanych, a ja siedziałem tam i patrzyłem na tych wszystkich upijających się facetów...". Ojciec Johna (Joseph Rzeznik) był urzędnikiem pocztowym. Miał nadwagę, był diabetykiem, palił i pił. Jego hobby stanowiły kręgle i bary. Dziadkowie Johna przybyli do Stanów w 1913 roku z Krakowa. Joseph Rzeznik rozmawiał ze swoją matką tylko po polsku. Ona z kolei "uprzejmie" wyzywała go po polsku, wykańczając to następnie jakąś kaleczoną łamaną angielszczyzną. Matka Johna, półniemieckiego półszkockiego pochodzenia, (Edith Rzeznik) była nauczycielką klas 2-ich w katolickiej szkole syna. Również miała nadwagę, paliła. Nauczyła swoje dzieci czytać i pisać jeszcze przed ich pójściem do pierwszej klasy. Grała na flecie. Kiedy John miał 7 lat ukierunkowała go na muzykę. Jego pierwsze muzyczne wspomnienia to słuchanie nagrań należących do starszych sióstr. Potem zaczęła się przygoda z instrumentami. Najpierw uczęszczał na lekcje gry na akordeonie (J.R: "Każdy grzeczny polski chłopiec we wschodnim Buffalo bierze lekcje akordeonu"), a gdy miał 12 lat mama kupiła mu gitarę elektryczną. Tak naprawdę jeśli chodzi o umiejętność gry na gitarze John jest samoukiem. W całym swoim życiu zaliczył zaledwie 3 profesjonalne lekcje. J.R: "Nigdy nie byłem zbyt dobry w graniu cudzych piosenek, więc zacząłem pisać własne. Nie zachwycałem się jakoś szczególnie wirtuozami gitary. Chcę jedynie słyszeć, że ktoś gra z głębi własnego serca. Nie obchodzi mnie ile nut potrafi zagrać, ani jaką stosuje technikę. Chcę słyszeć, że rozumie to, co do mnie mówi i że to jest szczere. Ja nie umiem czytać muzyki, nie znam zbyt wielu akordów". Gitarę wziął do rąk po raz pierwszy w wieku 10 lat, kiedy matka nakazała mu skończyć z perkusją. J.R: "Gra na gitarze była czymś sekretnym. Żyłem, mając pewne zasady. Tymi rzeczami nie można się było dzielić. Techniki gry nauczyłem się obserwując innych gitarzystów, czasem prosiłem kogoś by mi coś pokazał". Pierwszą piosenką, którą chciał się nauczyć grać, był utwór Cars "Just What I Needed". W czasie szkoły średniej został zapoznany ze środowiskiem punkowym i zaczął grać w zespołach garażowych. Wreszcie odkrył coś, na czym mu zależało: komponowanie i granie muzyki. Szkoła miała przygotować go do zawodu hydraulika. Nigdy nim nie został, ale nabyte wtedy umiejętności pozostały. Naprawia toalety swoim przyjaciołom, a już po wyjściu albumu ABNG przebudował łazienkę jednej ze swoich sióstr. Wśród wcześniej wykonywanych zawodów były między innymi sprzedawca psów, barman w klubie Continental, pracownik budowlany. Ostatnią pracą w pozamuzycznej "karierze zawodowej" Johna była promocja radiowa dla firmy Could Be Wild w Buffalo.

Dziadek, którego John nigdy nie poznał, zmarł gdy Joseph miał zaledwie 9 lat. Jeszcze przed narodzinami Johna w życiu Josepha Rzeznika nastąpił nieszczęśliwy zwrot. Jego marzeniem było przejęcie baru, który po śmierci swojego męża prowadziła babcia Johna. J.R: "We wschodniej części Buffalo posiadanie karczmy czyniło cię królem. Ale kiedy mój ojciec był w marynarce, jego matka sprzedała bar, bo nie mogła już dłużej się nim zajmować. Nie zadała sobie trudu, by mu o tym powiedzieć. Myślę, że to go tak wkurzyło i zmieniło. Nie było mu dane żyć według swoich marzeń".

Rodzice Johna rozwiedli się gdy miał 11 lat, ale nadal mieszkali razem w swoim skromnym domu w Buffalo. Nie dogadywali się. On nie był mężem, na jakiego ona miała nadzieję i nie czyniła tajemnicy z tego, jak niewiele go szanowała. Bezwzględnie jednak wymagała szacunku wobec ojca od swoich dzieci.

Kiedy John był w drugiej klasie MCKinley High School (15 lat) jego życie przybrało bardzo dramatyczny obrót. Ojciec przeszedł 3 zawały serca, zachorował na zapalenie płuc i w końcu zapadł w śpiączkę diabetyczną. Pewnego dnia, gdy Johnny wrócił do domu, matka powiedziała mu, że ojciec zmarł i że musi iść do niego do szpitala. Nie chciał, ale poszedł. Pamięta, że nic wtedy nie czuł... J.R: "Byłem nieźle wkurzonym na niego dzieciakiem. Dzieciaki nie rozumieją, jakim brzemieniem obarczeni są ich rodzice. Jedyne, co wiedzą, to to, czego same chcą".

W październiku tego samego roku John drzemał na sofie w salonie po szkole. Obudziły go jakieś dziwne dźwięki. Zobaczył swoją matkę, która siedziała w oparciu krzesła i zaciskała ręce na klatce piersiowej. Przechodziła właśnie zawał serca. Upadła na podłogę i była martwa zanim przyjechała karetka. Zmarła na rękach 15-letniego chłopca, który nie był w stanie jej pomóc. To jesienne popołudnie było dla niego najbardziej tragicznym wydarzeniem życia. J.R: "Zmarła, bo nie miała się na kim oprzeć. Zawsze wydawała się silna, ale odkąd zmarł ojciec stało się oczywistym, jak bardzo była krucha. Oni oboje byli po prostu ludźmi, którym nie udało się zrealizować swoich marzeń, i którzy nie potrafili uporać się z faktem, że większość ludzi ich nie realizuje. Pamiętam myśli jak 'Co ja teraz zrobię?', 'Gdzie pójdę?'. Nie mieliśmy żadnej innej rodziny". Wychowanie Johna przejęły starsze siostry. W jednym z wywiadów powiedział, że gdyby nie siostry, nie dałby rady przez to wszystko przejść. Najstarsza z nich, Phyllis, została opiekunem prawnym rodzeństwa, Glad zajęła się domem, a dwie pozostałe zamieszkały razem w innej części miasta. Potem Phyllis znalazła Johnowi mieszkanie w pobliżu bufflowskiego college'u stanowego. Według Johna, pozwoliło mu to uciec od środowiska, które zabiło jego ojca. W wieku 17 lat mieszkał już samodzielnie. Początkowo utrzymywał się z małej comiesięcznej renty socjalnej. Zasypiał przy włączonym telewizorze, żeby nie czuć się samotnym. By wstać do szkoły, umieszczał głośniki po obu stronach głowy i programował swoje stereo na 7:30 rano. Budził go drugi album Joe Jacksona "I'm The Man", grający na cały regulator.

Kiedy było już naprawdę źle, ktoś został przysłany w jego życie, żeby mu pomóc. J.R: "To podstawowy powód, dlaczego wierzę w Boga. Widzę, że był w tym plan. Przeszedłem przez koszmar, by skończyć sukcesem". Życie Johna zaczęło się stabilizować po ukończeniu przez niego MCKinley Vocational High School w 1983 roku. Właśnie wtedy, w barze, poznał Takaca. J.R: "Byłem nerwowy i niespokojny w obecności większości ludzi. Czułem się chudym, brzydkim dzieciakiem, którego nikt nie mógłby polubić. Robby jest zaraźliwą osobą. Ludzie lgną do niego. Czasami byłem o to naprawdę zazdrosny, bo ja też chciałem być lubiany". "Robby był kimś, kto zrozumiał, co chciałem robić i pierwszym człowiekiem, który zobaczył we mnie jakiś potencjał. Siadaliśmy, piliśmy i dzieliliśmy się ze sobą naszym marzeniem o tym wszystkim. I robimy to. Cholernie nie znosimy się w ciągu 4 dni tygodnia, ale dzielimy wspólne marzenie. Ja mu tego nie odbiorę i on nie odbierze tego mi". Kiedy John po raz pierwszy zobaczył relacje panujące w rodzinie Robby'ego, wyszedł na zewnątrz i po prostu się rozpłakał. (J.R: "Dlaczego ja nie miałem takiej rodziny? Tam było tak dużo miłości"). J.R: "Robby i ja doszliśmy do wniosku, że naprawdę się kochamy i zależy nam na sobie. On nigdy nie miał brata i ja też nie miałem. Zawsze sobie z tego żartujemy: 'Jesteś bratem, którego nigdy nie chciałem'. Mamy wiele wspólnych zainteresowań. Robby bardziej niż ja jest zdolny do ustępstw. Ja jestem bardziej uparty niż on. Jestem też bardziej samowolny. Być może jestem także bardziej dumny. Ale on ma zdolność przystosowywania się. Wiem, że jest tuż za mną. I wiem, że się o mnie troszczy. On jest moim bratem. Odkąd istnieje zespół stoczyliśmy ze sobą około pół tuzina walk na pięści. Każdy, kto ma brata, wie o co chodzi. Rozmawiasz z nim i jesteście blisko siebie, gdy nagle 'To jest kłamstwo!' i rzucasz w niego czymś. Ale on wie, że go kocham i ja wiem, że on kocha mnie. Myślę, że to bardzo pomaga. Zawsze wiesz, że Twój brat kryje ci plecy".

Naprawdę są różni. Daleko od domu Rzeznik uwielbia ciszę pustego pokoju hotelowego, Takac musi mieć włączony telewizor. Rzeznik ciągle obnaża swoje niepewności, Takac zaś mówi, że jest jak karaluch i nic nie może go dotknąć. Wydawnictwo Rzeznika z nostalgii za okresem dzieciństwa zostało nazwane Corner Of Clark And Kent, nazwa wydawnictwa Takaca jest po prostu aluzją do tego, jak czuł się w dniu, kiedy musiał ją wymyślić: Six Aspirin A.M.

"Rozmawiając z jednym z moich przyjaciół o dziwacznych i powikłanych ścieżkach, które przywiodły mnie do chwili obecnej, po raz pierwszy byłem w stanie dostrzec sens w tym wszystkim, przez co przeszedłem dorastając. Niewiarygodne. Biedny dzieciak z niewłaściwej części miasta, któremu się udało."

"Jestem szczęśliwy. Mam świetny zespół. Nadal znajduję natchnienie. Nigdy nie słucham naszych albumów po ich wydaniu. Potem, tuż przed kolejnym wejściem do studia, wracam do nich i słucham wszystkich, by sprawdzić, gdzie jestem. I niechybnie stwierdzam: 'Chryste, mam tyle więcej do powiedzenia, jest tyle więcej rzeczy, których można się nauczyć i zrobić. Albo idziesz na koncert kogoś takiego, jak Bruce Springsteen i mówisz sobie: 'Jezu, ja jeszcze nic nie zrobiłem. Jest tyle więcej do zrobienia'... Albo słuchasz czegoś takiego, jak naprawdę świetna płyta Petera Gabriela i zdajesz sobie sprawę z tego, jak niewiele dokonałeś. Więc próbujesz raz jeszcze. Starasz się udowodnić sobie, że można lepiej, że można więcej. I tak bez końca. Życie to ciągły rozwój."

"Przerwa pomiędzy ABNG i DUTG była tak długa, bo było wiele ran do zaleczenia, wiele stresu do pozbycia się, wiele rzeczy do uporządkowania, także wiele lekcji życiowych do przejścia. I nie chciałem zmuszać się do angażowania w sytuacje, w których mógłbym sobie nie poradzić emocjonalnie lub muzycznie. Ludzie często pytają mnie: 'Zaszliście tak wysoko, czy nie boicie się upadku?'. A ja na to: 'Dlaczego uważacie, że nie mam wystarczająco dużo szacunku do siebie i zwykłego rozsądku, aby wiedzieć kiedy przyjdzie czas na mnie, by zejść ze sceny i odejść? Odejdę we właściwym czasie. Ze swoim życiem i większością zdrowych zmysłów. To wcale nie zawsze musi być od razu wielka tragedia!"

"Nigdy nie staraliśmy się zmieniać nurtu, by odnieść sukces. Rozwijaliśmy się powoli, krok po kroku, we własnym tempie. Jestem wdzięczny za to, co mam i jestem zadowolony, że zespół tak dobrze sobie teraz radzi, ale nigdy nie chciałem zostać gwiazdą. Jedyne, czego chciałem, to pisać dobre piosenki..."

Robby Takac wychował się w południowej części Buffalo. Wraz z rodziną mieszkał na trzecim piętrze domu swojej ciotki. Jego ojciec był artystą węgiersko-irlandzkiego pochodzenia, który ostatecznie został bankierem, matka zaś - irlandzką katolicką nauczycielką. Pierwsze zetknięcie dwuletniego wówczas Robby'ego z muzyką to otrzymane od babci ukulele ;) [Babcia Robby'ego, obdarzona przez miłośników zespołu pseudonimem "Grandma Goo", była od zawsze bardzo ważną osobą w życiu przyszłego basisty. Jest dla niego ogromnym wsparciem. Dzień jej urodzin jest świętowany przez fanów na równi z urodzinami członków zespołu]. Potem gitara folkowa podarowana przez wujka Patricka. Rodzice uważają, że od tamtego momentu ich syn nigdy już nie był tym samym Robby'm... Jako dziecko podejmował wiele zajęć (był scoutem, ministrantem, grał w baseball i football), od zawsze jednak marzył, by zostać DJ-em radiowym. Pod schodami domu miał imitację stacji radiowej i nadawał z niej do innych dzieci przy użyciu walkie talkie.

Swoją edukację Robby rozpoczął w Ellicott Road School mieszczącej się w Orchard Park na przedmieściach Buffalo, dokąd wyprowadziła się jego rodzina. Następnie przeniosła się do West Seneca, gdzie Robby, jako uczeń Ebenezed School (jego mama uczyła w niej klasy 6-te), ukończył klasę 3 i 4. Szkołę podstawową dokończył w Rotters Road School. Szkołę średnią rozpoczął w Allendale Junior High, a ukończył ją w West Seneca East. To właśnie w szkole średniej jego zainteresowania naukowe na poważnie zmieniły się w muzyczne. Kapela za kapelą. Grał na basie w tak wielu zespołach, ile tylko zdołał znaleźć. Sporo z nich to zespoły coverowe. Było wiele odmiennych gatunków muzycznych, aż w końcu jego własna muzyka.

Robby ukończył Medaille College na kierunku techniki medialne (wiedzę tę wykorzystuje np. edytując oficjalną stronę zespołu). Parał się różnymi zajęciami zanim mógł zarobić na życie z "etatu" muzyka. Roznosił pizzę, czyścił podłogi i łazienki, sprzedawał benzynę, był telemarketerem oraz DJ-em radiowym i klubowym. Obecnie Takac produkuje również wiele lokalnych zespołów, takich jak Steam Donkeys, The Wrench, Kindergarten, The Unloved, Samiam. Pomaga tym, przed którymi ciężka i mozolna droga do kariery - młodszym utalentowanym kolegom, którym nie łatwo pozyskać zainteresowanie branży. Chyba nikt nie mógłby zrozumieć ich lepiej niż muzyk Goo Goo Dolls...

Robby opowiada, że widywał tego polskiego chłopaka z białym irokezem przechodzącego w pobliżu. Pewnego razu spotkali się i spędzili razem cały dzień na rozmowach i piwie. R.T: "Piwo za piwem dopóki nie zamknęli baru. Tak naprawdę nic o nim nie wiedziałem poza tym, że jego rodzice zmarli, gdy był dzieciakiem i że już od dłuższego czasu mieszkał sam." Na pytanie, jak trudnym był dla Robby'ego fakt zwiększenia się roli Rzeznika w zespole, John odpowiada: "Często czuję się winny z tego powodu. Ale myślę też, że Robby ma dobre życie. Nadal całkiem dobrze ze sobą współistniejemy i naprawdę mi na nim zależy. Mówię mu: Słuchaj, gdyby sytuacja była odwrotna, ja powiedziałbym 'Pi#@rz się. Nie będę tego robił'. Może mam większe ego niż on. On mówi: 'Dla mnie wszystko jest w porządku". Ale to nie do końca prawda. Takac wspomina, że po tym, jak dowiedział się, że pierwszy duży rys Goo Goo Dolls w "Rolling Stone" będzie dotyczył jedynie Rzeznika, przez kilka dni siedział w bardzo ciemnym i cichym pokoju. Ale od tamtej pory zdołał już uświadomić sobie swoją rolę. R.T: "Moje piosenki są w milionach kolekcji domowych, niezależnie od tego, czy są grane w radio, czy nie. Dla mnie to świetne zwycięstwo." I jest prawdopodobne, że nic z tego nie wydarzyłoby się bez niego. R.T: "John odchodził [z zespołu] co tydzień i robił to od 1990 roku jeszcze do niedawna. On mówi, że coś go zawsze ciągnęło z powrotem. W 80% przypadków to byłem ja. Mógłbym być zazdrosny o Johna, ale nie jestem. Jestem dumny z tego, co sam robię. Ale wiem, że on mnie kocha i ja kocham jego."

Robby uważa, że ich największe hity - ballady "Name" i "Iris" - oprócz szczerego wyrażenia jednego z obszarów, po których porusza się zespół (to TEŻ GGD), spełniają także ważną funkcję (misję). Przywodzą ludzi do ich wcześniejszego, odmiennego brzmienia (ze zwykłej ciekawości, co było wcześniej) oraz zaciekawiają muzyką zespołów grających podobnie, takich jak Replacements czy Husker Du, działających w okresie 1982-90, którym nigdy nie udało się zdobyć rozgłosu takiego, jak GGD. Robby pragnąłby, aby ludzie chcieli ją odkrywać...

W 1970 roku rodzina Mike'a przeniosła się z Waszyngtonu do Miami na Florydzie. Swoją edukację muzyczną Mike rozpoczął w szkole średniej. Od zawsze lubił muzykę klasyczną. Wywarła ona na niego ogromny wpływ (matka Mike'a jest skrzypaczką klasyczną, a ciotka pianistką i flecistką klasyczną). W siódmej klasie zaczął grać na perkusji. Cała czwórka rodzeństwa uczęszczała do tej samej szkoły średniej (Ransom Everglades School), którą Mike ukończył w 1985 roku. To właśnie wtedy, w okresie szkoły średniej, Mike grał w swoim pierwszym zespole The Mixed Desminds. Potem rozpoczął studia na North Texas State University (obecna nazwa: University Of Texas) w Denton na kierunku muzyka, ale po jednym semestrze zdecydował się zmienić kierunek na filozofię. W pełni jej nie ukończył. W Teksasie grał w zespołach Dark Horse, Angry Jasmine, Cowtippers, Billy Goat, Last Rites, Caulk. Na początku lat 90. Mike porzucił Last Rites by przenieść się do Los Angeles i grać w zespole Blowfish. Zespół sformował Terry Glaze (oryginalny wokalista Pantery). Potem zmienili nazwę na Hootie, następnie na Red Tool Box, aż w końcu Blowfish rozwiązał się. Po jego rozpadzie Mike wrócił na jakiś czas do Dallas (Teksas), by dołączyć do Caulk. Po pewnym czasie ponownie przeniósł się do L.A. Tam przyjaciel powiedział mu, iż jedna z jego ulubionych kapel, Careless, poszukuje perkusisty, i że Mike powinien rozważyć przyłączenie się do nich, co nastąpiło [skład Careless: Brian Baker (obecnie gitarzysta Bad Religion), Nathan December (gitarzysta wspomagający w czasie jednej ze światowych tras R.E.M., potem wspierał Goo Goo Dolls na trasie DUTG; pozostaje we współpracy z Dollsami), Marc Salomon (obecnie w zespole Perfect)]. Największym fanem gry Mike'a jest jego młodszy brat Alex. Mike ma ponadto szerokie zainteresowania sportowe: biegi (uczestniczył w kilku maratonach), narty,
rower, golf.

Debiut Mike'a z Goo Goo Dolls miał miejsce 4 lutego 1995 roku w Dragonfly w Los Angeles. Po trasie ABNG (z GGD) Mike zaczął równolegle grywać również ze swoimi starymi znajomymi Marc'iem Salomonem (gitara, wokal) i Robem Cooperem (bass) pod nazwą the Noods. Potem zmienili nazwę na Clumsy i dodali drugiego gitarzystę. W 1998 roku Mike ogłosił, że chce zostać jedną z Lalek na stałe.